Als kind was het een enorm ding om in elkaars vriendenboekje te schrijven. Een van de meest voorkomende vragen daarbij, was: wat is je lievelingsdier? En om een of andere redenen, schreef 90% van de kinderen een huisdier op. Dit vond ik zelf altijd enorm opvallend, aangezien mijn lievelingsdier altijd al een uil geweest is. Dit zette me wel aan het nadenken over de symboliek die dieren voor mij hebben.

Aan de ene kant, begrijp ik dat kinderen enorm veel van huisdieren houden. Huisdieren staan dichtbij je en worden als een soort beste vriend gezien. Ik had hetzelfde met mijn katten, ik hield enorm van ze en vond het verschrikkelijk toen ze dood gingen. Andere kinderen hadden dit met hun hond, konijn, hamster, cavia, of misschien zelfs wel een goudvis. Vanuit die redenering, kan ik dus wel begrijpen dat de lievelingsdieren van veel kinderen huisdieren zijn. Aan de andere kant, zijn kinderen juist de mensen met de meeste fantasie en gevoel voor avontuur. Daarom vond ik het altijd vreemd, dat andere kinderen niet meer interesse hadden voor gevaarlijke dieren, of misschien zelfs wel zelf bedachte chimaera, een combinatie tussen meerdere dieren. 

Dieren hebben altijd al een grote symboliek gehad. Bijvoorbeeld de inheemse Amerikaanse bevolking, oftewel de Indianen, maakte totempalen waarbij de afgebeelde dieren een betekenis hadden. Of neem bijvoorbeeld de eerste mensen ten tijde van de mammoeten. De eerste mensen geloofden allemaal dat ze een soort beschermgeest hadden, die altijd de vorm van een dier aannam. Aangezien vrouwen in die tijd nog een ondergeschikte rol hadden, waren de grotere en sterkere dieren exclusief voor mannen bestemd. Vrouwen moesten het doen met kleinere, tammere dieren. Hoe sterker de positie van je beschermgeest binnen de natuurlijke hiërarchie, hoe sterker de positie van de mens binnen de stam. 

Gelukkig gelooft de mens tegenwoordig niet meer in deze sexistische hiërarchie, maar nog steeds zien we wel een verband tussen iemands lievelingsdier en zijn eigen karakter. Veel vrouwen kiezen toch nog voor zachtaardige dieren, terwijl de meeste mannen nog steeds voor een trots en krachtig dier kiezen. Een dier kan ook representatief zijn voor hoe we juist zouden willen zijn. Een uil was bijvoorbeeld hoe ik mezelf vroeger zag, een solitair wezen met enorme intelligentie (niet arrogant bedoeld). Daarnaast heb ik altijd de schoonheid van roofvogels bewonderd, van de manier waarop hun veren eruit zien tot de manier waarop ze vliegen. Naarmate ik ouder werd, kreeg ik er een tweede lievelingsdier bij: de wolf. Ook een dier dat ik bewonder voor de manier waarop hij beweegt en zijn intelligentie, maar ook juist wegens zijn roedel, omdat ik me niet langer alleen wilde voelen. Dit is slechts een voorbeeld van de manier waarop een dier jouw karakter kan representeren.